Πόσο διαφορετικές ήταν οι σκέψεις σου έναν χρόνο πριν;
More you might like
Normal is an ideal. But it’s not reality. Reality is brutal, it’s beautiful, it’s every shade between black and white, and it’s magical. Yes, magical. Because every now and then, it turns nothing into something.
Tara Kelly (via quotemadness)
Άνθρωποι (προσωρινοί)
Συχνά σκέφτομαι τους ανθρώπους που έχουν περάσει από την ζωή μου.
Άνθρωποι που έμειναν για λίγο.
Άνθρωποι που έμειναν για χρόνια.
Άνθρωποι που δέθηκα μαζί τους, που τα βράδια, εκείνες τις δύσκολες ώρες που οι σκέψεις με στοίχειωναν, ήταν εκεί.
Άνθρωποι που στις χαρές και τις λύπες, ήταν εκεί.
Άνθρωποι που μου προσέφεραν απλόχερα μία αγκαλιά, για να ζεστάνουν την ψυχή μου και να μαζέψουν τα κομμάτια μου.
Άνθρωποι που έκανα το πρώτο μου τσιγάρο μαζί τους, σε μία ταράτσα με την πόλη να απλώνεται τριγύρω και να παίζουν τα, τότε, αγαπημένα μας, τραγούδια.
Άνθρωποι που έκανα τρέλες μαζί τους.
Άνθρωποι που ήταν εκεί όταν έμαθαν ποια πραγματικά είμαι.
Άνθρωποι με τους οποίους ξενύχτησα, κάνοντας βόλτες, μεθώντας, γελώντας αληθινά, μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου.
Άνθρωποι που δημιούργησα υπέροχες αναμνήσεις μαζί τους.
Άνθρωποι που πέρασα καλές αλλά και κακές στιγμές.
Άνθρωποι που μου έμαθαν πράγματα για την ζωή.
Άνθρωποι που δεν μου φέρθηκαν σωστά.
Άνθρωποι που ήταν ειλικρινείς μαζί μου από την πρώτη στιγμή.
Άνθρωποι με τους οποίους ταξίδεψα, εξερεύνησα καινούριους προορισμούς.
Άνθρωποι που μπορεί να μιλήσεις μετά από χρόνια μαζί τους και να είναι λες και μιλάτε καθημερινά.
Άνθρωποι.
Πόσοι άνθρωποι έχουν περάσει από την ζωή μας άραγε;
Πόσοι άνθρωποι θα περάσουν ακόμη;
Και το θέμα είναι, ποιοι θα μείνουν;
Μην με ρωτήσεις γιατί.
Γιατί αυτό το κείμενο γράφτηκε με την σκέψη όλων όσων έφυγαν από την ζωή μου.
Για όλους όσους έφυγαν και μου λείπουν.
Για όλους όσους έφυγαν και οι αναμνήσεις τους μου κρατούν συντροφιά.
Για όλους εκείνους, τους “προσωρινούς” ανθρώπους.
(Ευχαριστώ όλους όσους έμειναν δίπλα μου. Έστω και για λίγο.)